noclegi kraków - hotele w warszawie -

ufność, wrócę i nakarmię nimi pijawki, od których roi się w Rzece Węża. Nie uwierzycie, jak skwapliwie obiecywali dobre zachowanie. Potem udałam się do sali tronowej, aby pożegnać królową Wężowego Ludu. Salmissra przytuliła się do mnie ze szlochem. Delikatnie uwolniłam się z jej objęć, pocałowałam w policzek i przekazałam opiece Rissusa i Salasa. Był początek zimy, gdy dotarłam do Doliny Aldura. Wieżę ojca otaczały śniegowe zaspy. Opadłam na ziemię i wróciłam do własnej postaci. - Zastanawiałem się właśnie, czy postanowisz spędzić zimę w Nyissie, Pol - powiedział, gdy weszłam po schodach. - Tam nastała pora deszczowa, ojcze -

przypomniałam mu. - Sthiss Tor i bez ciągłej ulewy jest wystarczająco paskudne. Chciałeś się ze mną zobaczyć? - Zawsze pragnę się z tobą widzieć, Pol. Cały czas tęsknię za twoim towarzystwem. - Proszę, oszczędź mi tego. Co cię martwi? - Nie przyszło ci do głowy, aby powiedzieć mi, co robisz? - noclegi kraków Nie. To nie było zajęcie dla ciebie, ojcze. - Lubię trzymać rękę na pulsie, Pol. - Nie byłoby sprawy, gdybyś tylko to robił, ojcze, ale ty jesteś bardzo wścibski. - Pol! - zaprotestował. - Jesteś wścibski, ojcze, i wiesz o tym. Spotkałam tam Chamdara. Jemu nie spodobało się nasze spotkanie,

ale mnie owszem. - Oddychał, gdy widziałaś go po raz ostatni? - Myślę, że ział ogniem, ojcze. Popsułam mu szyki, wyjawiając jego plany Salmissrze, a ona wyznaczyła nagrodę za jego głowę. - Sprytne - pochwalił mnie. - Mnie też się spodobało. Masz tu coś do jedzenia? Umieram z głodu. - W tamtym garnku coś jest. Zapomniałem co. Podeszłam do paleniska i uniosłam pokrywę. - Zupa z groszku? - Nie sądzę. - Więc chyba to lepiej wyrzucić. - Dlaczego? - Ponieważ jest zielone, ojcze. Pozwoliłeś się temu trochę za mocno zestarzeć. Idź do spiżarni i przynieś szynkę. Przygotuję nam coś do jedzenia i opowiem, co zrobiłam

Salmissrze hotele w warszawie i biedakowi Chammy'emu. Ojciec śmiał się do rozpuku, gdy przedstawiłam mulekko ubarwioną wersję mych przygód w Kraju Wężowego Ludu. - Spisałaś się świetnie, Pol - pochwalił mnie, gdy skończyłam. Naprawdę tak polubiłaś tę Salmissrę? - Zupełnie nie przypomina innych, ojcze - powiedziałam z lekkim smutkiem. - Myślę, że nie jest podobna do tej, która kazała zabić Gereka. Chyba wzbudziła we mnie uczucia zbliżone do tych jakie tamta wzbudziła w tobie. Jest bardzo wrażliwa, a gdy obiecałam jej przyjaźń stała się wręcz wylewna. Nawet popłakała się, gdy wyjeżdżałam. - Nie sądziłem, że którakolwiek Salmissra potrafi płakać.

- Myliłeś się, ojcze. Wszystkie to robią. Nauczyły się tylko teg nie okazywać. Po drodze widziałam ruch na Południowym Szlaku Karawan. - Wiem. Murgowie wznowili handel z Tolnedrą. To uprzejmy sygnał z ich strony że ponownie zaczniemy widywać szpiegów za każdym rogiem. - Jedź do Chereku, pozwól bliźniakom wrócić do domu i kopać projektory dalej w kodeksie Mrińskim. Tylko oni potrafią się dopatrzyć w nim jakiegoś sensu. - Wyruszę z samego rana, ojcze - powiedziałam. - To, co hodowałeś w tym garnku, stoi przy schodach. Zakop to gdzieś. Jeszczi trochę postoi a zacznie się ruszać, a chyba nie

chcesz, żeby wpełzło ci do łóżka. Rano udałam się do Emgaardu, by ponownie przejąć swoje zadanie a bliźniaki wrócili do Doliny Aldura, by zająć się swoim. Moja wyprawa do Nyissy była rodzajem wakacji, ale każde wakacje kiedys się kończą i dobrze było wrócić do pracy. W 5300 roku, bliźniaki dokonali kolejnego przełomu w rozumieniu Kodeksu Mrińskiego. Oznajmili, że ten wiek będzie wiekiem Pogromcy Boga. Przeprowadziłam z Geranem i jego synem, Darionem niezamierzoną, dłuższą rozmowę. Geran był już zgrzybiałym starcem i chyba nie zrozumiał, gdy powiedziałam, że będziemy musieli przeprowadzić się do Sendarii. - Bądźmy miłosierni i zostawmy go

projektory -