programy partnerskie -

szczęśliwą wybranką. Miała pewne obiekcje. Nie myślała najlepiej o przeznaczonym sobie mężu, to po pierwsze, a gdy odkryła, że przewyższa ją rangą, wybuchła prawdziwym gniewem. Ranga i pozycja były najwyraźniej dla Ce'Nedry bardzo ważne. Zapewniam was, że nasza księżniczka potrafi być absolutnie czarująca - jeśli czegoś chce - ale mnie postarzyła o dobre kilka wieków. O tym, jaka potrafi być uparta, niech zaświadczy fakt, że w końcu trzeba było interwencji boga - Erionda - aby doprowadzić ją w pobliże Dworu Rivańskiego Króla w oznaczonym dniu. Całkiem możliwe, że Eriond zjednoczy świat

w pokoju i harmonii, ale nie będzie się to mogło równać z jego zwycięstwem nad Ce'Nedrą tamtego dnia w grotach Ulgo. To oczywiście z kolei doprowadza nas do pytania, kim był ten, kto skłonił matkę do nalegania, aby umieścić to śmieszne zobowiązanie w traktatach z Vo Mimbre. Jeśli mielibyśmy wybierać najprawdopodobniej szego sprawcę, to ja opowiedziałabym się za ULem. Jestem pewna, że bogowie mają poczucie humoru, a poczucie humoru ULa jest najbardziej osobliwe. Zauważcie, że nie użyłam tu słowa „perwersyjne". Choć zastanowienie musi budzić bóg, który zamienił swój lud w krety. programy

partnerskie Pomimo swych zastrzeżeń wobec Ojca Bogów i jego prawdopodobnego zaangażowania muszę przyznać, że konferencja nie zamieniła się w wojnę dzięki Gorimowi Ulgo. Już sama obecność „najświątobliwszego człowieka na świecie" wymuszała na innych przynajmniej kulturalne zachowanie. Gdy po wszystkim odczytał nam traktaty, dokument przypominał brzemieniem „Święte Pismo", a zawarte w nim nakazy miały moc niemal religijnych obowiązków. Ludzie przywykli wykonywać osobliwe rzeczy z religijnych powodów, więc fakt, że wiele punktów w traktatach wydawało się bez sensu, był łatwiejszy do przełknięcia, gdy taktycznie uznaliśmy ich religijny wydźwięk. Kilka tygodni zajęło nam wypracowanie

ostatecznej wersji traktatów, co dało Korodullinowi i Mayaseranie dość czasu na skończenie rozprawiania o polityce i przejście do ważniejszych spraw. Gdy Brand po nich posłał, weszli do sali tronowej trzymając się za ręce, z owym głupim wyrazem na twarzach, który natychmiast rozpoznałam. Pogodzili się. Pochyliłam się do mego ojca, gdy tylko młoda para weszła do sali. - Zdaje się, że właśnie przegrałeś zakład, staruszku - powiedziałam. - O co się założyliśmy? Chyba zapomniałam. Ojciec spojrzał na mnie złowrogo. - A nie mówiłam ci, że tak będzie, ojcze? - dodałam słodko. - Postaraj się

program partnerski przyzwyczaić. Mam zamiar powtarzać ci „a nie mówiłam" często w ciągu następnych kilku wieków. Potraktuj to jako naukę. Może następnym razem uwierzysz mi, gdy powiem, że wiem, co robię. - Dasz mi wreszcie spokój, Polgardo? - Oczywiście, ojcze. Chciałam tylko upewnić się, że to zapamiętasz. - Wskazałam głową młodych. - A nie mówiłam? Mandorin i Wildantor poszli poszukać kapłana, który odprawiłby ślubną ceremonię. Nie zauważyłam, aby kapłan był zakrwawiony czy posiniaczony, gdy go przyprowadzili, ale jego wystraszone oczy wskazywały, że nie obyło się bez gróźb. Groźby są trochę bardziej cywilizowanym środkiem perswazji

od otwartej przemocy. Właśnie zakończyliśmy wojnę, więc w Vo Mimbre panowało spore zamieszanie. Ślubowi Korodullina i Mayaserany nie towarzyszyła zwykła pompa i zabawy, jakie miałyby miejsce w czasie pokoju. Nie sądzę jednak, aby państwo młodzi czuli się tym rozczarowani. Kiedy Mandorin cierpliwie wytłumaczył, że z technicznego punktu widzenia ten ślub zjednoczy Arendię pod przewodnictwem króla Mimbre, kapłan Chaldana stał się bardzo skory do współpracy i na gorąco wymyślił kazanie nie takie znowu złe. Jego uwagi i większości ślubnych gości ze strony Mimbre - umknął jednak fakt, że ten ślub naprawdę zaowocował

program partnerski -