cuve fuel plastique -

stabilizowania kursu przez interwencyjne operacje kupna i sprzedaży dewiz na rynku walutowym, w wyniku czego ilość pieniądza w obiegu jest w znacznej mierze wyznaczana przez czynniki zewnętrzne. Cecha ta sprawia, że modele kursowe tego typu mogą być bardzo pożyteczne w programach stabilizacyjnych, bowiem działając jako kotwica nominalna dla procesów inflacyjnych w danym kraju, pozwalają skutecznie zredukować tempo wzrostu cen. Kiedy jednak sytuacja monetarna stabilizuje się, a kraj liberalizuje obroty kapitałowe, ta sama cecha może być źródłem kłopot6w, włącznie z kryzysem walutowym, jak to miało miejsce w

Meksyku, krajach azjatyckich i Czechach. Stałe kursy walutowe nie chronią przed realną aprecjacją kursu walutowego, a wręcz zwiększają ryzyko pojawienia się tego zjawiska. Realna aprecjacją, oprócz negatywnego wpływu na konkurencyjność gospodarki, ma r6wnież ten skutek, że w jej wyniku może nastąpić zmiana wewnętrznych terms of trade w gospodarce na korzyść sektora nie objętego handlem zagranicznym. Zwiększona opłacalność w tym sektorze przyciąga inwestycje, kt6re jednak nie przekładają się na wzrost konkurencyjności kraju i jego eksportu (co jest konieczne w sytuacji, gdy duża część

tych inwestycji jest finansowana kredytami zagranicznymi). W zamian za to w sektorze non-tradables (np. na rynku nieruchomości) może powstać bańka spekulacyjna, której pęknięcie może zapoczątkować kryzys. Trudno z tak krótkiej perspektywy czasowej ocenić efektywnśość podjętych działań. Można wysnuwać wnioski na temat przyczyn kryzysów i sposobów przeciwdziałania im. Na pewno w tej mierze wiele zależy od prawnych regulacji przepływu kapitału na skalę międzynarodową. Pewne jest też, że należy stosować rygorystyczne reguły nadzoru bankowego, aby zapobiegać podejmowaniu przez banki i inwestorów nadmiernego ryzyka. Niektórzy uważają,

cuve fuel plastique że to rozwój współczesnych technik na rynkach finansowych sprawił, iż wydarzenia w 1994 r. rozprzestrzeniły się aż tak szybko. Praktyka pokazała, że mimo dużej pokusy należy unikać stosowania wszelkich narzędzi usztywniających kurs walutowy. Podniosło się wiele głosów krytykujących MFW. Nie zdołał on zapobiec rozprzestrzenieniu się kryzysu na pół świata (Rosja, Brazylia). Jego pierwsza interwencja w Indonezji okazała się całkowicie nieskuteczna. Druga wydaje się odnosić skutki, trudno to jednak na razie jednoznacznie stwierdzić. Wywołane w ten sposób polemiki powinny doprowadzić do

usprawnień w światowym systemie finansowym, choćby w perspektywie obrony przed powtórką opisywanych tu wydarzeń, które nadeszły całkowicie niespodziewanie i zburzyły zapewne wiele stabilnych światopoglądów. Prysnął mit "azjatyckiego cudu gospodarczego". Ekonomiści podkreślają, że kryzysy walutowe z lat 90. , które wystąpiły w Meksyku, a potem w Czechach oraz Tajlandii, Malezji i kolejno w pozostałych krajach Azji Południowo-Wschodniej miały zupełnie inny charakter niż te, które wystąpiły w Ameryce Łacińskiej na początku lat 80. Wtedy kryzys był po prostu oznaką ostatecznego załamania się polityki finansowania

wzrostu gospodarczego przez nadmierne zadłużenie budżetu za granicą. Przyspieszał tylko moment ogłoszenia przez dany kraj niewypłacalności i początku długotrwałej recesji. W kryzysach lat 90. natomiast to przedsiębiorstwa zadłużały się nadmiernie za granicą, a władze monetarne i fiskalne nie potrafiły w porę przywrócić równowagi. W ich wyniku też nastąpił głęboki spadek produkcji, ale jest on raczej krótkotrwały. Podstawy wzrostu gospodarczego tych krajów są mocne i inwestorzy wcześniej czy później wracają na rynek. Podstawową formą łagodzenia skutków kryzysów walutowych jest dostarczanie płynności krajom dotkniętym kryzysem. Rzecz jest wyraźnie zaprojektowana

-